In het opiniestuk memoreert Borstlap het Akkoord van Wassenaar (1982), dat met loonmatiging en arbeidsduurverkorting een einde maakte aan de sterk oplopende werkloosheid. Veertig jaar later is de situatie totaal anders, aldus Borstlap. Er is structurele krapte op de arbeidsmarkt, arbeid wordt fiscaal zwaar belast, kapitaal en vermogen ontzien. Hij pleit daarom voor een omgekeerd Akkoord van Wassenaar: stel de lonen structureel opwaarts bij zodat arbeidsinkomen voor iedereen toereikend is om in het levensonderhoud te voorzien. ‘We moeten stoppen met het rondpompen van enorme sommen geld door lage lonen te compenseren met een omvangrijk toeslagencircus.’ Lees hier alle vier de aanbevelingen van Hans Borstlap.